Dünya, iklimi konuşmak için Antalya’da bir araya geliyor. Ülkelerin liderleri, bilim insanları, çevre savunucuları ve uzmanlar aynı sorunun etrafında buluşuyor: Geleceğimizi nasıl koruyacağız?

COP31, yalnızca ülkelerin iklim politikalarını konuştuğu uluslararası bir zirve değil; aynı zamanda insanlığın doğayla kurduğu ilişkinin yeniden sorgulandığı önemli bir buluşma.

Peki, gerçekten neyi konuşuyoruz?

Kuruyan gölleri mi, her yıl biraz daha azalan ormanları mı, mevsimlerin değişen yüzünü mü, yoksa artık alışmaya başladığımız aşırı sıcakları, selleri ve orman yangınlarını mı?

Bir zamanlar takvimlere bakarak mevsimleri anlardık. Baharın ne zaman geleceğini, hangi ağacın ne zaman çiçek açacağını, hangi kuşun hangi mevsimde göç edeceğini bilirdik. Doğanın kendine ait bir takvimi vardı. Şimdilerde ise o takvim şaşırmış gibi. Mevsimler yer değiştiriyor, yağışların düzeni değişiyor, doğanın dengesi her geçen gün biraz daha zorlanıyor.

Oysa doğa bizden çok şey istemiyor. Bir ağacın kesilmemesini, bir derenin kirletilmemesini, bir ormanın yanmamasını, bir canlının yaşam alanının elinden alınmamasını istiyor.

COP31’in Antalya’da düzenlenmesi, Türkiye açısından da önemli bir sorumluluk taşıyor. Çünkü iklim değişikliği uzak ülkelerin, başka coğrafyaların ya da gelecek kuşakların meselesi değil. Bugün yaşadığımız şehirlerin, soluduğumuz havanın, içtiğimiz suyun ve soframıza gelen gıdanın meselesi.

Unutmamak gerekir ki iklim değişikliği yalnızca çevreyi değil, insanın yaşamını da doğrudan etkiliyor.

Belki de artık büyük toplantılarda kurulan cümlelerden çok, o cümlelerin hayata nasıl geçirildiğine bakmalıyız. Alınan kararlar ormanlara, denizlere, toprağa ve bütün canlılara ne kadar ulaşabiliyor? Verilen sözler, çocuklarımıza nasıl bir dünya bırakacağımızı gerçekten değiştirebiliyor mu?

Çünkü doğanın zamana ihtiyacı var ama bizim kaybedecek fazla zamanımız yok.

Bir ağacın büyümesi yıllar alır, bir ormanın oluşması nesiller ister. Fakat bir ormanı yok etmek bazen birkaç saat sürer.

Belki de COP31’den geriye kalması gereken en önemli şey, imzalanan belgelerden çok, insanlığın doğaya karşı sorumluluğunu yeniden hatırlaması olmalı.

Çünkü dünya bize atalarımızdan kalan bir miras değil, çocuklarımızdan ödünç aldığımız bir yaşam alanı.

Ve doğa, verdiğimiz sözleri değil, yaptıklarımızı hatırlayacak.

Doğayla kalın…